"A mi me llega con leer a Heidegger y la biblia", aquela frase do filósofo lucense Domingo Carvallo González´, descrita por Juan Soto, ábrenos a posibilidade de coñecer unha das figuras máis enigmáticas e interesantes que nunca deu Lugo. Colaborador da revista Ronsel e intermediario -e algo máis- na tradución ao galego do texto de Heidegger de Celestino Fernández de la Vega, Domingo Carvallo González é un autor de dimensións aínda descoñecidas. Discípulo de Ortega, Husserl e Heidegger -do que era íntimo amigo- e profesor en Friburgo, a obra filosófica de Carvallo e a súa vida novelesca marcan un dos fitos culturais meirandes do Lugo do século XX.

En xullo de 1933 ao poeta Luís Pimentel éntranlle en casa para roubar una pistola star, un mantón de manila, corenta pesetas de prata e uns cartos que unha criada tiña ocultos nun tarro de confituras na cociña, durante a celebración das Xornadas Médicas Galegas. Pimentel decide daquela cantar ás cousas perdidas e converter o roubo en versos. Pimentel, que non desexaba voltar a Lugo desde a súa estadía estival en Gandarío, é consciente que por mor do roubo debe asistir ás xornadas médicas onde o seu padrastro Alonso Hortas vai presentar un relatorio sobre a difteria.

Jane Dieulafoy foi unha feminista francesa, novelista, hispanista e arqueóloga que está considerada coma unha intelectual fundamental na historia do século dezanove en Europa. Casada co aventureiro e tamén arqueológo Marcel Dieulafoy, Jane visitaría Lugo nunha das súas viaxes polo norte peninsular a finais do século dezanove, realizando varias fotografías da cidade das murallas que aínda continúan descoñecidas. A triste historia de Jane, as ampolas que levantaba a súa vestimenta de home e o seu cabelo curto co que combatía os convencionalismos da época, fan daquela visita, se cadra unha das máis importantes. e non obstante totalmente ausente da historia local, que nunca houbo en Lugo. 
Fotografía na Praza de Santo Domingo realizada por Jane Dieulafoy. 1894-1897.

Non sei se saben que a mellor e máis peculiar organización que nunca existiu en Lugo foi unha asociación de noitébregos que reinou nas noites lucenses durante os anos de 1926 a 1929. Chamábanse a si mesmos “La gran fraternidad de los lunáticos” e contra do que poda parecer nunha primeira impresión a súa disolución no ano vinte nove non se produciu por unha cuestión de saúde relacionada coa imposibilidade de continuar co costume de bebedores impenitentes e nocturnos senón por cuestións políticas, por suposto.
Na fotografía, entre outros: Pepito Gayoso, Manolo El Escopeta e Desiderio Fole, nunha excursión do ano 1929.

Un dos aspectos máis interesantes de toda a historia da oposición ao franquismo en Galicia non son os episodios heroicos ou incluso dramáticos –en realidade toda oposición a un sistema totalitario, independentemente da súa gradación en sofrimento ou en implicación, é sen dúbida, un acto heroico e na maior parte dos casos dramático- senón as grietas que se producen na citada heroicidade. Reunións para colocar o gaélico como lingua oficial galega ou aquela reunión clandestina no Bar Pontevedra para traer armas e libertar Lugo fan parte daquela ledicia e tristura, daquela traxedia e humor, que atinadamente Celestino Fernández de la Vega colocaba no cerne da alma.

O camareiro da cafetería do Congreso, ourensán, recrimínalle a Castelao que se fora sen pagar en varias ocasións da cafetería da Cámara Republicana. Rumores parlamentarios aparte este anecdotario dun Castelao diferente, serve para desbastar a cristoloxía cívica arredor da súa figura e ensina tamén unha figura humana e humoristicamente insuperable.
Na fotografía: Debuxo de Arteche, debuxante oficial do Congreso, de Castelao, Peñalva e Unamuno tomando algo na cafetería do Congreso.